Kinkiet gipsowy kupuje się w kolorze surowej bieli po to, żeby go pomalować. To cała idea tej kategorii: oprawa ma zniknąć w ścianie i zostawić samo światło. Malujesz ją tą samą farbą co ścianę, a po wyschnięciu widać wyłącznie geometryczną bryłę i dwie smugi światła — w górę i w dół.
Efekt „oprawy wtopionej w ścianę" wymaga jeszcze jednego kroku: szpachlowania styku obudowy ze ścianą przy montażu podtynkowym. Wtedy kinkiet naprawdę staje się częścią ściany.
Standardowo 170–180 cm od podłogi — około 5 cm nad linią wzroku, żeby nie patrzeć w źródło światła. Wzdłuż korytarza rozstaw co 200–250 cm; na klatce schodowej 170 cm mierzone od stopnia, nie od podłogi niższej kondygnacji.
To najczęstsza konstrukcja w tej grupie: dwie wąskie smugi rozchodzą się pionowo, a na wysokości oprawy zostaje ciemniejszy pas. Efekt jest dekoracyjny, nie użytkowy — kinkiet gipsowy nie doświetli pokoju, ale wydłuży ścianę i podkreśli jej fakturę. Do czytania potrzebujesz oprawy z kloszem kierunkowym.
Dominują G9 i E14, w nowszych modelach zintegrowany LED. Moc 3–5 W w zupełności wystarcza. Barwa 2700–3000 K; przy chłodniejszym świetle biały gips wygląda szaro i nieprzyjemnie.
Sama bryła jest twarda, ale krawędzie są delikatniejsze niż w oprawach metalowych — przy montażu i malowaniu obchodź się z nimi ostrożnie.
Raczej nie w strefie mokrej. Gips chłonie wilgoć; jeżeli zależy ci na podobnym efekcie, wybierz kinkiety ceramiczne z odpowiednią klasą szczelności.
Trzy, w rozstawie około 200 cm, na wysokości 170 cm. Przy jasnych ścianach dwa mogą wystarczyć.
Tak, razem ze ścianą — to główna zaleta tej kategorii. Przetrzyj powierzchnię, odłącz zasilanie i maluj jak resztę ściany.
