Obraz oświetlony źle wygląda gorzej niż nieoświetlony: świecąca plama odbita w szkle zasłania dokładnie środek kompozycji. Cała sztuka polega na jednym parametrze — kącie padania światła.
Oprawę ustawia się tak, żeby strumień padał na płótno pod kątem około 30° od pionu. Przy mniejszym kącie światło odbija się od szkła prosto w oczy patrzącego; przy większym rama rzuca cień na górną część obrazu, a faktura płótna zostaje przesadnie wyeksponowana.
W praktyce oznacza to kinkiet z ramieniem wysuniętym mniej więcej na jedną trzecią wysokości obrazu ponad jego górną krawędź.
| Obraz | Oprawa |
|---|---|
| Do 60 cm szerokości | Jeden kinkiet z wąskim strumieniem, wyśrodkowany |
| 60–120 cm | Jeden kinkiet z szerokim kloszem albo oprawa liniowa |
| Powyżej 120 cm | Oprawa liniowa szerokości 2/3 obrazu lub dwa punkty |
Wysokie oddawanie barw jest tu ważniejsze niż gdziekolwiek indziej — przy niskim CRI czerwienie i błękity na płótnie robią się matowe. Barwa 3000 K do malarstwa olejnego i ciepłych tonacji, 4000 K do grafiki, fotografii czarno-białej i sztuki współczesnej.
Jasność: obraz powinien być około trzy razy jaśniejszy od otoczenia. Więcej daje efekt galerii handlowej, mniej — obraz przestaje się wyróżniać.
Jeśli nie masz puszki nad obrazem, sensownym rozwiązaniem są kinkiety akumulatorowe ładowane przez USB albo oprawy na szynoprzewodzie zamontowanym wzdłuż ściany — ta druga opcja pozwala też przesunąć światło po przewieszeniu obrazu.
Około 30° od pionu. Mniejszy kąt daje odblask w szkle, większy — cień od ramy na górze płótna.
Kinkiet akumulatorowy ładowany przez USB albo oprawa na szynoprzewodzie natynkowym.
Mniej więcej trzykrotnie jaśniej niż otaczającą ścianę. Zbyt mocne światło spłaszcza kolory i zamienia salon w witrynę.
Zobacz też oświetlenie obrazów oraz oświetlenie szynowe do salonu.
