Park po zmroku nie potrzebuje jasności, tylko czytelności. Lampy do parku prowadzą wzrok wzdłuż alejki, pokazują stopnie, krawężniki i nadchodzącą osobę, a przestrzeń między alejkami zostawiają ciemną. Tym różnią się od latarni ulicznej, która musi równomiernie oświetlić jezdnię.
Rozstaw równy trzykrotnej lub czterokrotnej wysokości montażu daje ciągłe prowadzenie. Rozstawione rzadziej słupy tworzą wyspy światła z ciemnymi dziurami pomiędzy — a to gorzej wpływa na poczucie bezpieczeństwa niż równomiernie niższe natężenie na całej długości.
W terenie ogólnodostępnym oprawa stoi bez nadzoru. Dla opraw słupowych i słupków sensowną granicą jest IP65: pyłoszczelność i odporność na strumień wody, czyli także na zraszacz i myjkę ciśnieniową ekipy utrzymania zieleni. Oprawy wpuszczane w grunt powinny mieć IP67, bo w puszce montażowej po każdej ulewie stoi woda.
Równie ważna jest odporność mechaniczna w klasie IK. Wszystko w zasięgu ręki powinno mieć co najmniej IK08, a w miejscach szczególnie narażonych IK10 ze szkłem hartowanym zamiast klosza z tworzywa. Przy oprawach najazdowych liczy się dodatkowo deklarowana nośność: „pieszo” to nie to samo co „przejazd”, a wóz techniczny na alejce waży więcej, niż wytrzyma zwykła puszka.
Stałe oświetlenie parkowe pracuje zwykle na 230 V, kablem ziemnym w rurze osłonowej — w terenie zielonym co najmniej 70 cm, pod alejkami głębiej. To instalacja dla elektryka z uprawnieniami, z wyłącznikiem różnicowoprądowym i ze złączem, do którego da się później dołożyć obwód bez rozkopywania całej alei. Na terenach wspólnot, w ogrodach działkowych i w parkach przydomowych praktyczniejszy bywa system 24 V: łączniki wtykowe, brak wykopu, w każdej chwili można przestawić oprawę. Policz wtedy spadek napięcia — na długim ciągu przewód musi mieć większy przekrój, inaczej ostatnia oprawa świeci widocznie słabiej.
Odlew aluminiowy malowany proszkowo jest standardem, bo jest lekki i nie zostawia rdzawych zacieków na kostce. Stal nierdzewna A2 wystarczy w głębi kraju; nad morzem i tam, gdzie zimą sól trafia na alejkę, właściwa jest A4. Zwróć uwagę na podstawę słupa — cokół unoszący śruby ponad poziom gruntu przedłuża żywotność bardziej niż jakakolwiek powłoka.
Światło wysyłane powyżej poziomu nie trafia na alejkę, tylko w niebo i w okna sąsiadujących budynków. Oprawy ekranowane, świecące wyłącznie w dół, rozwiązują oba problemy naraz. W terenach zielonych sprawdza się barwa ciepła, 2200–3000 K: widmo bogate w niebieski znacznie mocniej przyciąga owady nocne i zaburza trasy przelotu nietoperzy. Redukcja mocy po północy i czujniki ruchu na alejkach bocznych obniżają zużycie i uciążliwość, a aleja główna pozostaje oświetlona.
Na alejach głównych 3,5–4,5 m, żeby jeden słup obsłużył szeroki pas. Na alejkach bocznych i przy ławkach lepiej niżej: słupek poniżej 1,1 m oświetla nawierzchnię, nie świecąc w oczy nadchodzącemu.
IP65 dla słupów i słupków, IP67 dla wszystkiego osadzonego w gruncie. Poniżej tych wartości oprawa staje się pozycją w harmonogramie napraw.
Na alejkach bocznych tak, na głównej nie. Nagłe zapalanie się światła na uczęszczanym ciągu bardziej dezorientuje, niż pomaga; tam lepiej sprawdza się przygaszone światło ciągłe.
Pełny wybór słupów, słupków i opraw najazdowych znajdziesz wśród lamp ogrodowych.
