|
{{ group }}
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
{{ item.name }}
{{ item_option.name }}: {{ item_option.value }}
|
Usuń
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Poddasze łamie wszystkie założenia, na których opiera się typowy dobór oświetlenia: sufit jest skośny, w połowie pomieszczenia nie da się stanąć, a wysokość zmienia się co metr. Oprawa zaprojektowana pod płaski strop najczęściej po prostu nie pasuje.
Zwykły plafon przykręcony do skosu świeci pod kątem — strumień idzie w bok, w ścianę, zamiast w dół. Rozwiązania, które działają:
Na poddaszu oprawa musi zmieścić się nie tam, gdzie jest sufit, tylko tam, gdzie chodzi człowiek. W praktyce oznacza to plafony o wysokości własnej poniżej 10 cm na całej powierzchni, po której się porusza, i swobodę tylko w okolicy kalenicy.
Lampa wisząca ma sens wyłącznie w osi kalenicy, gdzie wysokość jest największa — i tylko wtedy, gdy nie stoi tam łóżko. W sypialni na poddaszu zwis nad łóżkiem, oglądany z pozycji leżącej pod skosem, szybko zaczyna przeszkadzać.
Poddasze wydaje się ciaśniejsze, niż jest. Oprawy kierujące część strumienia na połać dachu rozjaśniają największą powierzchnię w pomieszczeniu i wyraźnie otwierają przestrzeń. Barwa 2700–3000 K, przy jasnych skosach nie trzeba więcej.
Oprawa z przegubem albo oczko przystosowane do sufitów skośnych, z pierścieniem kompensującym kąt. Zwykły plafon będzie świecił w bok.
Płaskimi plafonami na skosach, kinkietami w kolankówce świecącymi w górę i szynoprzewodem wzdłuż kalenicy.
Tylko w osi kalenicy, gdzie wysokość na to pozwala — i najlepiej nie bezpośrednio nad łóżkiem.
Zobacz też lampy sufitowe młodzieżowe oraz oświetlenie szynowe.
