Wyspa kuchenna jest jedynym miejscem w domu, gdzie oprawa musi być jednocześnie ozdobą — bo to na nią patrzą goście — i narzędziem pracy, bo pod nią kroisz. Te dwa wymagania rozstrzyga się liczbami, nie stylem.
| Długość wyspy | Liczba zwisów | Rozstaw między środkami |
|---|---|---|
| do 120 cm | 1 szeroka oprawa | — |
| 120–180 cm | 2 | 60–70 cm |
| 180–240 cm | 3 | 60–70 cm |
| powyżej 240 cm | 3 lub oprawa liniowa | 70–80 cm |
Skrajne oprawy cofnij o co najmniej 30 cm od krawędzi blatu — inaczej kompozycja wygląda, jakby zsuwała się z wyspy, a światło ucieka poza jej obrys.
Dolna krawędź 75–85 cm nad blatem. To trochę niżej niż nad stołem jadalnym, bo przy wyspie zwykle się stoi, a nie siedzi — i chodzi o to, żeby światło padało na blat, a nie rozlewało się po kuchni. Jeśli przy wyspie stoją hokery i je się przy niej posiłki, zejdź do górnej granicy, 85 cm, żeby nie zasłaniać widoku siedzącym.
Nad blatem roboczym potrzeba 300–500 lx. Dla wyspy dwumetrowej to sumarycznie 2000–2500 lumenów. Barwa 3000–4000 K — neutralna wierniej oddaje kolor produktów, ciepła lepiej wygląda wieczorem; oprawa ściemnialna albo o zmiennej barwie obsługuje oba scenariusze.
Wyspa często sąsiaduje z płytą grzewczą. Gładkie szkło i lakierowana stal czyszczą się jednym przetarciem; klosze ażurowe, rattanowe i tekstylne zbierają tłuszcz w miejscach, do których nie sięgniesz.
Dwie przy wyspie do 180 cm, trzy przy 180–240 cm, jedna szeroka oprawa przy wyspie krótszej niż 120 cm.
75–85 cm od blatu do dolnej krawędzi klosza. Przy wyspie z hokerami wybierz górną granicę.
60–70 cm między środkami opraw, ze skrajnymi cofniętymi o 30 cm od krawędzi blatu.
Zobacz też lampy wiszące do kuchni oraz lampy wiszące nad stół.
