Lustro retro to nowe lustro zaprojektowane w kształcie i ramie z minionych dekad – od geometrii art déco, przez złote „słoneczka” z lat 50., po rattan i przydymione szkło z lat 70. Od zwykłego lustra różni się tym, że to forma, a nie samo odbicie, gra w nim główną rolę: rama, obrys i szlif krawędzi decydują, czy wnętrze przeniesie się do przedwojennej kamienicy, czy do mieszkania z czasów PRL-u.
Szkło jest tu zwykle współczesne i czyste, srebrzone fabrycznie. To odróżnia lustro retro od vintage, gdzie szkło bywa celowo postarzane, z plamkami i patyną, albo sam przedmiot naprawdę ma kilkadziesiąt lat.
Retro nie jest jednym stylem, tylko kilkoma epokami naraz. Warto wiedzieć, którą z nich chcesz przywołać, bo każda ma inne proporcje i materiały:
Lustro retro czarne, złote, drewniane czy pastelowe – każde z nich może być „retro”, jeśli kształt i proporcje odsyłają do konkretnej dekady.
Najpierw ustal, czy lustro ma służyć do przeglądania się, czy być dekoracją. Słoneczko o średnicy 80 cm ma często tafelkę wielkości talerza – świetnie wygląda nad komodą, ale do poprawienia fryzury w przedpokoju się nie nada.
| Sytuacja | Typowe wartości i wskazówki |
|---|---|
| Nad komodą lub konsolą | szerokość ok. 2/3 mebla, dolna krawędź 15–25 cm nad blatem |
| Wysokość zawieszenia | środek lustra na ok. 150–160 cm od podłogi; w kamienicy z sufitem ponad 3 m można iść wyżej i większym formatem |
| Lustro w przedpokoju „w całości” | min. 120–160 cm wysokości; w wąskim korytarzu lepiej pionowy prostokąt z łukiem niż szerokie koło |
| Słoneczko (sunburst) | średnica całości zwykle 60–100 cm, sama tafla dużo mniejsza |
| Waga szkła | ok. 2,5 kg na m² na każdy mm grubości – tafla 4 mm to ok. 10 kg/m², do tego rama |
| Szlif fazowany | zwykle 10–30 mm szerokości; mocno kojarzy się z art déco |
Rama zmienia wagę bardziej niż szkło. Rattan, MDF czy ozdobna listwa z żywicy są lekkie, lita rama z drewna albo odlew metalowy potrafią podwoić masę lustra. Cięższe egzemplarze wieszaj na dwóch punktach lub na listwie zaczepowej, z kołkami dobranymi do ściany: rozporowymi do cegły i betonu, do płyty g-k specjalnymi kołkami do pustych przestrzeni.
W przedpokoju bloku, gdzie zwykle brakuje światła, lustro z łukiem lub owal w cienkiej mosiężnej ramie optycznie poszerza wąskie przejście. W salonie słoneczko albo lustro w tekowej ramie nad komodą od razu nadaje ton – szczególnie przy meblach w duchu lat 60. W sypialni dobrze wypada lustro na toaletce lub stojące lustro z odchylaną taflą.
Ustawienie prostopadle do okna rozprowadza dzienne światło po pokoju, a lustro naprzeciw okna je podwaja, ale może też odbijać wprost słońce i oślepiać. Do światła dobierz ciepłą barwę 2700–3000 K i żarówki z widocznym żarnikiem – wtedy mosiądz i drewno wyglądają naturalnie.
Para wodna z czasem atakuje srebrzenie od krawędzi i tak powstają czarne brzegi. Retro w łazience lubi więc dobrą wentylację i ramy, które znoszą wilgoć: mosiądz, chrom, malowany metal. Rattan i surowe drewno lepiej zostawić na suchy przedpokój. Jeśli lustro ma wbudowane oświetlenie albo żarówki dookoła ramy, przy umywalce zwykle wymaga się co najmniej IP44, a podłączenie do sieci 230 V należy do elektryka. Przydaje się też mata antyparowa za taflą.
Do makijażu czy golenia ciepłe światło retro to za mało: lepiej sprawdzają się dwa źródła po bokach, na wysokości twarzy, o barwie około 4000 K i wysokim współczynniku oddawania barw (Ra 90 i więcej).
Retro to nowy przedmiot w stylu dawnych dekad, z czystym, współczesnym szkłem. Vintage oznacza rzecz naprawdę starą albo celowo postarzaną – z patyną na szkle i śladami czasu na ramie.
Tak, jeśli rama znosi wilgoć, a pomieszczenie ma sprawną wentylację. Metal i lakierowany mosiądz poradzą sobie lepiej niż rattan czy surowe drewno.
Duże lustro można oprzeć o ścianę na podłodze lub komodzie, ale zabezpiecz je przed zsunięciem, na przykład linką lub kątownikiem przykręconym od tyłu. Mniejsze lustro postaw na sztaludze albo wybierz model stojący.
Wąski, pionowy prostokąt lub lustro z łukiem, w cienkiej ramie. Duże okrągłe słoneczko zajmie ścianę, a niewiele pokaże.
To lustro z bardzo bezbarwnego szkła o obniżonej zawartości żelaza. Zwykłe szkło ma lekko zielonkawy odcień widoczny na krawędziach; szkło niskożelaziste oddaje kolory wierniej, co docenisz przy jasnej ramie.
Tak, przy kołkach do pustych przestrzeni dobranych do wagi albo mocowaniu do profilu. Przy kilkunastu kilogramach rozłóż ciężar na dwa punkty lub listwę.
Pozostałe kształty i rozmiary opisuje kategoria lustra, a o szkle z patyną i starych lustrach więcej przeczytasz przy lustrach postarzanych w stylu vintage.
