Oświetlenie podszafkowe jest najtańszą poprawą, jaką można wprowadzić w kuchni, i jedyną, która usuwa problem nie do rozwiązania oprawą sufitową: własny cień na blacie. Stojąc przy blacie zasłaniasz światło z sufitu własnymi plecami — taśma pod szafką świeci od przodu.
Taśmę przykleja się przy przedniej krawędzi spodu szafki. Umieszczona z tyłu oświetla głównie płytki i odbija się w lakierowanym froncie, a blat zostaje w cieniu. To najczęstszy błąd montażowy w tej kategorii.
Profil aluminiowy pełni dwie funkcje: jest radiatorem i chowa punktowe źródła za mlecznym kloszem. Bez niego widać rząd kropek odbitych w blacie, a taśma przyklejona bezpośrednio do płyty meblowej pracuje w wyższej temperaturze i szybciej traci jasność.
Najwygodniejszy jest czujnik zbliżeniowy pod szafką — przesuwasz dłoń pod krawędzią, światło się włącza. Alternatywy: włącznik dotykowy na froncie, wyłącznik przy blacie albo wpięcie w obwód oświetlenia kuchni. Zasilacz dobierz z zapasem mocy około 20%; pracujący na granicy grzeje się i skraca sobie życie.
600–900 lm na metr, barwa 3500–4000 K, w profilu aluminiowym z mlecznym kloszem, klejona przy przedniej krawędzi.
Przy przedniej krawędzi, nie przy ścianie. Wtedy światło pada na blat, a nie na płytki.
Tak. Odprowadza ciepło i rozprasza światło — bez niego widać punktowe odbicia, a taśma szybciej się starzeje.
Zobacz też profile LED oraz paski LED do kuchni.
