Filtr białe zbiera reflektory i naświetlacze zewnętrzne o białej obudowie. To wybór, który widać przede wszystkim w dzień — po zmroku świeci przecież samo światło, a nie korpus. Grupa jest różnorodna: są tu drobne oprawy wbijane w grunt, aluminiowe reflektory ścienne z regulacją kąta, białe słupki ogrodowe, kinkiet z czujnikiem ruchu i duże kule z żywicy do ustawienia przy podjeździe.
Na białym lub jasnoszarym tynku biała oprawa po prostu znika. To największa zaleta tego koloru: instalacja jest wtedy niewidoczna za dnia, a wieczorem widzisz efekt, nie sprzęt. Odwrotnie działa to na ciemnym tynku, klinkierze i drewnie — biały korpus staje się mocnym akcentem graficznym i albo świadomie go używasz, albo lepiej sięgnąć po wersję antracytową, która wtapia się w ciemne tło.
W ogrodzie sprawa wygląda inaczej niż na ścianie. Biała oprawa wbijana w rabatę odcina się od ziemi i zieleni przez cały sezon, także zimą, gdy nie ma czym jej przysłonić. Jeśli zależy ci na tym, żeby światło wydawało się brać znikąd, biel sprawdza się dobrze pod jasnym murkiem, a gorzej w gęstej roślinności.
Katalogowy „biały” może oznaczać czystą biel zbliżoną do RAL 9016, biel z lekkim kremowym podkładem w okolicach RAL 9010 albo biel matową o wyraźnie szarawym odcieniu. Przy pojedynczej oprawie nikt tego nie zauważy. Problem pojawia się, gdy dokładasz drugą oprawę innego producenta obok pierwszej — dwa różne odcienie bieli obok siebie widać znacznie wyraźniej niż dwa różne odcienie grafitu. Jeśli budujesz oświetlenie etapami, trzymaj się jednej serii albo przynajmniej jednej marki na jednej ścianie.
Biel warto też zestawić z tym, co już masz: kolorem stolarki okiennej, rynien i bramy garażowej. Oprawa dobrana do ram okiennych wygląda jak część budynku, a nie jak dokupiony osprzęt.
Biała powierzchnia pokazuje wszystko: zacieki spod okapu, kurz z drogi, ślady po deszczu, zielony nalot od strony północnej. To nie wada powłoki, tylko kontrast. Malowane proszkowo aluminium przemywa się bez trudu wodą z łagodnym detergentem, dwa razy w sezonie wystarczą. Żywica i tworzywo starzeją się inaczej niż metal — po latach silnego nasłonecznienia biel potrafi lekko pożółknąć, zwłaszcza na południowej ścianie.
Do mycia nie używaj ściernych past ani myjki ciśnieniowej z bliska. Strumień pod ciśnieniem wciska wodę pod uszczelkę szybciej, niż jakikolwiek deszcz, i to najczęstszy sposób, w jaki szczelna oprawa przestaje być szczelna.
Biała powłoka proszkowa nie jest ani lepsza, ani gorsza od ciemnej pod względem odporności — liczy się przygotowanie podłoża i grubość lakieru. Za to na białym tle rdzawe wykwity wokół śrub widać natychmiast. W pasie nadmorskim i przy drodze posypywanej zimą solą warto szukać opraw ze stali nierdzewnej albo odlewu aluminiowego z powłoką przeznaczoną do środowisk agresywnych, a wiosną spłukać z nich sól czystą wodą.
To pomyłka, która wraca w pytaniach klientów. Biała obudowa nie oznacza chłodnego światła. W tej grupie znajdziesz i oprawy świecące ciepłymi 3000 K, i takie z wyraźnie chłodniejszą charakterystyką — kinkiet Lutec ARC z czujnikiem ruchu daje 1200 lm przy 5000 K, czyli światło zdecydowanie białe, dobre do wejścia gospodarczego, ale na frontowej elewacji domu dość surowe. W oprawach na wymienne źródło, jak modele z GU10 czy GX53, barwę wybierasz sam razem z żarówką.
Odwrotnie — jasna powierzchnia odbija więcej promieniowania i latem nagrzewa się słabiej niż czarna. Dla elektroniki LED to raczej korzystne, choć w praktyce różnica jest niewielka wobec ciepła wydzielanego przez sam moduł.
Technicznie tak, ale malowanie zwykłym sprayem na powłokę proszkową kończy się łuszczeniem po pierwszej zimie, a farba na uszczelce i na kloszu psuje szczelność. Taniej i trwalej jest kupić oprawę w docelowym kolorze.
Dla opraw stojących w gruncie i wystawionych na deszcz sensowne minimum to IP65, a modele o IP66 znoszą też silny strumień wody. Pod osłoniętym okapem wystarczy IP44.
