Żyrandol szklany jest lżejszy wizualnie od kryształowego i znacznie łatwiejszy do wpasowania w nowoczesne wnętrze. Zamiast setek zawieszek ma zwykle od trzech do dwunastu kloszy rozłożonych na ramionach lub obręczy — i to właśnie ich kształt oraz rodzaj szkła decydują o całej reszcie.
Najczęściej wybierana forma ostatnich lat: metalowa obręcz albo kilka ramion, a na nich szklane kule o średnicy 10–18 cm. Konstrukcja rozprasza światło szeroko, a przy szkle przezroczystym pokazuje żarówki jako rząd świetlnych punktów. W salonie sprawdza się w wersji 6–9 kloszy, w jadalni nad okrągłym stołem 5–6.
Zsumuj długość i szerokość pokoju w metrach — wynik to orientacyjna średnica żyrandola w centymetrach. Pokój 4 × 5 m to żyrandol około 90 cm. Nad stołem licz inaczej: mniej więcej połowa szerokości blatu, nigdy więcej niż jego szerokość minus 30 cm z każdej strony.
Dolna krawędź co najmniej 210 cm nad podłogą w miejscu, gdzie się chodzi, i 70–80 cm nad blatem stołu tam, gdzie się siedzi. Żyrandol szklany z 9 kloszami waży 5–8 kg — w stropie betonowym mocuj na kotwie, w suficie podwieszanym do konstrukcji nośnej, nie do samej płyty.
Przy 240–250 cm lepiej sprawdzi się plafon szklany. Żyrandol potrzebuje minimum 270 cm, żeby nie przytłaczał.
Wszystkie — żyrandol projektowany jest na pełną obsadę. Jeżeli światła jest za dużo, zmniejsz moc pojedynczych źródeł albo dodaj ściemniacz, zamiast wykręcać co drugą żarówkę.
Tak, w większości modeli wykręca się je pojedynczo. Myj w letniej wodzie z płynem, wycieraj do sucha — na przezroczystym szkle każda smuga jest widoczna przy zapalonym świetle.
Szklany daje spokojne, równomierne światło i pasuje do wnętrz nowoczesnych. Żyrandole kryształowe rzucają refleksy i mocniej ciążą ku klasyce.
