Kinkiet kryształowy pełni w pomieszczeniu inną rolę niż żyrandol. Nie oświetla całego pokoju — buduje nastrój. Kryształy zamontowane kilkadziesiąt centymetrów od ściany rzucają na nią refleksy, a samo światło odbija się i wraca do wnętrza już zmiękczone. Dlatego kinkiety kryształowe najlepiej wypadają parami: po obu stronach łóżka, kominka albo lustra.
Reguła praktyczna mówi: około 5 cm powyżej linii wzroku osoby stojącej, czyli 170–180 cm od podłogi. Niżej zaczniesz patrzeć prosto w źródło i kryształ zamiast błyszczeć, będzie oślepiał. Wyjątki:
Rozstaw pary kinkietów: 150–200 cm między nimi w salonie, 120–160 cm przy łóżku dwuosobowym.
W kinkietach kryształowych króluje G9 — kapsułka jest na tyle mała, że znika między zawieszkami. Spotkasz też E14 w wersjach świecznikowych. Moc dobieraj oszczędnie: 2 × 3 W LED na kinkiet w zupełności wystarczy jako światło uzupełniające. Barwa 2700 K, żarówka przezroczysta — mleczna zabija refleksy.
Kinkiety kryształowe rzadko kupuje się samodzielnie. Najczęściej dobiera się je do żyrandola kryształowego albo plafonu kryształowego w tym samym pomieszczeniu. Nie muszą pochodzić z jednej serii — wystarczy, że zgadza się kolor metalu (chrom do chromu, złoto do złota) i rodzaj szlifu.
Nie i nie do tego służy. Traktuj go jako drugie lub trzecie źródło światła — obok lampy sufitowej albo podłogowej.
Tak, na kotwach motylkowych. Kinkiet kryształowy waży zwykle 1–3 kg, więc obciążenie jest niewielkie, ale zwykły kołek rozporowy w płycie nie utrzyma go na stałe.
Odłącz zasilanie, przetrzyj zawieszki mikrofibrą zwilżoną wodą ze spirytusem. Nigdy amoniakiem — matowi szlif.
Dwa na jedną ścianę to standard. Cztery mają sens tylko w pomieszczeniu powyżej 30 m² albo przy bardzo długiej ścianie.
