W lampce nocnej ze zintegrowanym LED źródło światła jest częścią oprawy: nie ma oprawki, nie ma żarówki do wykręcenia i nie da się później zmienić charakteru światła, dokupując cieplejszy zamiennik. To jednocześnie największa zaleta takiej konstrukcji i jej jedyne poważne ograniczenie — dlatego przy wbudowanym module warto przeczytać dane techniczne przed zakupem, a nie po nim.
Moduł LED wlutowany w płytkę pozwala zbudować oprawę smuklejszą, niż pozwoliłby gwint E14 czy E27: płaski klosz, cienką nóżkę, świecącą linię grubości palca. W zamian jasność, kąt świecenia i barwa są ustalone fabrycznie raz na zawsze. Jeśli lubisz regulować nastrój pokoju wymianą żarówek, wybierz model z oprawką. Jeśli zależy Ci na konkretnej, minimalistycznej formie — innej drogi nie ma.
Waty przestały cokolwiek znaczyć: dioda o poborze 4 W i taka o poborze 8 W potrafią świecić podobnie. Liczy się strumień świetlny. Do samego orientowania się po ciemku wystarczy 100–250 lm, do czytania przed snem potrzeba raczej 400–600 lm. Druga wartość, na którą warto spojrzeć, to współczynnik oddawania barw: Ra 80 to standard, przy Ra 90 papier i drewno w małym pokoju oświetlonym jedną lampką wyglądają wyraźnie naturalniej.
Trzy sposoby zasilania rozwiązują trzy różne problemy. Lampka wtyczkowa wpinana bezpośrednio w kontakt nie zajmuje ani centymetra szafki nocnej i świetnie sprawdza się w korytarzu albo przy łóżeczku — pod warunkiem że gniazdko nie jest zastawione meblem. Model sieciowy z przewodem stoi tam, gdzie chcesz, ale wymaga sprawdzenia długości kabla: typowe 1,5 m nie zawsze sięga zza wezgłowia. Lampka akumulatorowa ładowana przez USB-C znosi ten problem całkowicie i można ją zabrać do łazienki albo na taras; sprawdź wtedy czas pracy przy średniej jasności, bo rozrzut między modelami sięga od 6 do 40 godzin.
Zintegrowany LED daje się ściemniać tylko wtedy, gdy przewidział to producent — ściemniacz ścienny podpięty do niedostosowanej oprawy powoduje migotanie, buczenie albo po prostu ciemność. W praktyce spotkasz trzy warianty: stałą jasność, przełączanie skokowe (najczęściej 100/50/25 % dotykiem obudowy) i płynną regulację. Dotykowe stopnie są w półśnie najłatwiejsze do trafienia. Osobna kategoria to lampki z automatyką: czujnik zmierzchowy zapala światło po zmroku, czujnik ruchu — dopiero gdy ktoś wstanie. Ten drugi jest właściwym wyborem na korytarz i do pokoju dziecka, bo nie świeci przez całą noc.
Przy łóżku sensowny zakres to 2200–2700 K. Chłodniejsza biel zawiera więcej krótkofalowego niebieskiego składnika, który najskuteczniej opóźnia zasypianie — i to jest powód, dla którego lampka biurkowa o barwie 4000 K jest na szafce nocnej złym pomysłem, niezależnie od wyglądu. Część modeli przełącza barwę między 2700, 4000 i 6500 K; po zmroku używa się wyłącznie tej najniższej. Lampki emitujące światło czerwone lub bursztynowe idą o krok dalej i są pomyślane właśnie jako oświetlenie ostatniej godziny przed snem.
Nie. Moduł i oprawa stanowią całość. W praktyce jako pierwszy i tak psuje się zasilacz, przełącznik albo czujnik dotyku, a zewnętrzny zasilacz wtyczkowy wymienia się bez problemu.
Zwykle 3–8 W. Przy dwóch godzinach świecenia dziennie roczne zużycie liczone jest w pojedynczych kilowatogodzinach, więc koszt eksploatacji przestaje być kryterium wyboru.
Moduły mają deklarowane 15 000–50 000 godzin do poziomu L70, czyli momentu, w którym zostaje 70 % początkowej jasności. Diody nie przepalają się nagle, tylko powoli ciemnieją.
Obudowa robi się ciepła, bo pełni funkcję radiatora — to normalne. Niebezpieczne jest wyłącznie przykrycie świecącej lampki kocem czy poduszką, co dotyczy każdego źródła światła.
Jeśli wolisz wybierać stylem i wnętrzem niż techniką, cały asortyment znajdziesz w dziale lampki nocne.
