Filtr E27 pokazuje reflektory i oprawy zewnętrzne z klasycznym gwintem Edisona — tym samym, który masz w lampce nocnej, tylko w obudowie przygotowanej na deszcz. Sens takiej oprawy jest prosty: źródło światła wybierasz sam i możesz je wymienić. Gdy po dwóch latach uznasz, że przy wejściu jest za ciemno albo za zimno, kupujesz inną żarówkę zamiast zrywać całą instalację ze ściany. W tej grupie znajdziesz zarówno oprawy wbijane w grunt, jak i kierunkowe oprawy ścienne oraz duże kule z żywicy do podświetlenia elewacji.
Pierwsza liczba, którą trzeba sprawdzić, to dopuszczalna moc podana przez producenta oprawy. Nie jest to zaproszenie, tylko limit cieplny obudowy i oprawki. W szczelnej oprawie zewnętrznej ciepło nie ma dokąd uciec, więc wkręcenie mocniejszej żarówki „na zapas” kończy się zmatowieniem klosza, stwardnieniem uszczelki i skróconym życiem samej żarówki. Przy źródłach LED ten limit rzadko bywa problemem, bo kilkanaście watów LED-a to już bardzo dużo światła.
Ponieważ żarówkę dobierasz osobno, warto raz zapamiętać przeliczniki. Dawna żarówka 40 W dawała około 400 lm, 60 W — mniej więcej 800 lm, 100 W — jakieś 1500 lm. Dzisiejsze odpowiedniki LED to odpowiednio około 5 W, 8 W i 14 W. Do zaznaczenia numeru domu albo krzewu przy ścieżce wystarczy 400–600 lm. Do oświetlenia podjazdu czy fragmentu elewacji sensownie zaczyna się od 800–1000 lm na punkt. Reklamowe „odpowiednik 100 W” bywa liczone bardzo optymistycznie — patrz na lumeny na opakowaniu, nie na hasło.
To najczęściej pomijany warunek. Wiele tanich żarówek LED ma na opakowaniu adnotację, że nie są przeznaczone do opraw zamkniętych. W szczelnej obudowie IP65 elektronika takiej żarówki przegrzewa się i pada po kilku miesiącach, mimo deklarowanych dziesiątek tysięcy godzin. Szukaj oznaczenia „do opraw zamkniętych” lub „enclosed fixture rated”. Ta sama uwaga dotyczy dużych kul z klosza żywicznego — im większa zamknięta bryła, tym gorzej odprowadza ciepło.
W oprawie kierunkowej z odbłyśnikiem lepiej pracuje żarówka o zwartym kształcie, bo światło trafia tam, gdzie zaprojektowano wiązkę. Wydłużona bańka typu świeca albo duży globus wystaje poza odbłyśnik i rozprasza strumień na boki. W kulistym kloszu jest odwrotnie: chodzi o równomierne rozproszenie, więc bańka o szerokim kącie świecenia da ładniejszy, jednolity efekt bez jasnej plamy w jednym miejscu.
Na elewacji, drewnie i cegle najlepiej wygląda 2700–3000 K. Na podjeździe i schodach 4000 K daje wyraźniejszy kontrast. Jeśli oprawa ma być ściemniana, potrzebujesz żarówki wprost opisanej jako ściemnialna — zwykła LED-owa na ściemniaczu miga i buczy. Producenci opraw zwykle zaznaczają to wprost w karcie produktu, jak Luces Exclusivas przy kulach CELENDIN, gdzie ściemnianie działa wyłącznie z odpowiednią żarówką.
Oprawa E27 na zewnątrz jest szczelna tylko wtedy, gdy jest poprawnie zamknięta. Przy każdej wymianie żarówki trzeba dokręcić pierścień równomiernie i sprawdzić, czy uszczelka nie została zagryziona ani nie wypadła z rowka. Przewód wchodzi przez dławik dobrany do jego średnicy — najczęstsza przyczyna wody w obudowie to dławik dokręcony na zbyt cienki kabel. Oprawy ścienne montuje się zwykle na dwie śruby, a część z nich, jak seria versus, można też posadzić na słupie o średnicy 60 mm przez adapter. Tam, gdzie oprawa jest w zasięgu ręki lub kosiarki, warto sprawdzić klasę udarności IK; obudowy IK06 wytrzymują lekkie uderzenia, ale nie kopnięcie piłką.
Mechanicznie tak, ale liczy się dopuszczenie do opraw zamkniętych i zakres temperatur pracy. Zimą przy kilkunastu stopniach mrozu tania elektronika bywa zawodna — sprawdź, do jakiej temperatury producent żarówki podaje pracę.
GU10 to mniejsza, kierunkowa bańka do wąskich wiązek i drobnych opraw wbijanych. E27 daje więcej światła z jednego punktu i większy wybór barw. Jeśli szukasz małych szpikulców, zobacz oprawy z gwintem GU10.
Może, ale częściej czujnik dokłada się osobno na linii zasilania. Pamiętaj wtedy, że żarówka LED musi znosić częste załączanie — to ona, nie oprawa, zużywa się przy setkach cykli na tydzień.
