Taśmy LED COB rozwiązują problem, który przez lata psuł efekt liniowych podświetleń: widoczne kropki. Zamiast rządka pojedynczych diod jest tu gęsty rząd mikroskopijnych chipów zalanych wspólną warstwą luminoforu, więc taśma świeci jednolitym paskiem światła — także wtedy, gdy patrzysz na nią z pół metra i bez osłony.
Skrót COB oznacza chip on board: chipy montuje się bezpośrednio na płytce, bez indywidualnych obudów. Praktyczne konsekwencje są trzy. Po pierwsze, brak kropek i brak charakterystycznych „zębów” na suficie przy podświetleniu wnęki. Po drugie, światło jest rozproszone szerzej, przez co taśma mniej razi patrzącego wprost. Po trzecie, konstrukcja bywa bardzo wąska — wersje pięciomilimetrowe wchodzą w profile, w które klasyczna taśma SMD zwyczajnie się nie mieści.
Karta katalogowa taśmy COB wygląda inaczej niż karta taśmy punktowej — zamiast „60 diod na metr” zobaczysz liczby rzędu kilkuset chipów na metr. Na co patrzeć:
| Parametr | Co realnie zmienia |
|---|---|
| Chipy na metr | im więcej, tym gładsza linia i mniejsze ryzyko prążkowania po ściemnieniu |
| Moc na metr | razem z długością wyznacza moc zasilacza; nie jest miarą jasności |
| Lumeny na metr | jedyna uczciwa miara jasności, którą można porównywać między producentami |
| Szerokość | 5, 8 i 10 mm — decyduje, w jaki profil taśma wejdzie |
| CRI (Ra) | Ra 90 tam, gdzie widać materiały: blat, garderoba, witryna |
W tej grupie znajdziesz też warianty, których wersje punktowe zwykle nie mają w tak rozbudowanej formie: COB RGB, COB o zmiennej barwie CCT z zakresem obejmującym zarówno głęboką ciepłą biel, jak i biel dzienną, oraz taśmy adresowalne SPI, w których steruje się pojedynczymi segmentami.
Chipy w taśmie COB stoją blisko siebie, więc ciepło powstaje na małej powierzchni. Bez odbioru ciepła taśma pracuje w wyższej temperaturze, a to przekłada się na szybszy spadek strumienia i krótszą żywotność — mechanizm, o którym producenci piszą drobnym drukiem, a kupujący dowiadują się o nim po dwóch sezonach. Aluminiowy profil LED jest tu więc elementem obowiązkowym, nie kosmetycznym, zwłaszcza przy mocach kilkunastu watów na metr i przy montażu w zamkniętej wnęce, gdzie powietrze nie krąży.
Punkty cięcia w taśmach COB bywają rzadsze niż w konstrukcjach punktowych — zwykle co kilka centymetrów, a przy 24 V co kilkanaście. Zaplanuj więc odcinki przed zakupem, bo docięcie „na oko” zostawi ciemny fragment. Do łączenia bez lutownicy służą złączki zaciskowe dobrane do szerokości taśmy; przy 8 mm i 10 mm wybór jest duży, przy 5 mm warto sprawdzić dostępność złączek razem z taśmą. Miękka warstwa luminoforu nie lubi zaginania w poprzek — taśmę COB prowadź łagodnymi łukami w płaszczyźnie płytki, a naroża rozwiązuj złączką kątową albo profilem narożnym.
Niekoniecznie. Przy porównywalnej mocy strumień bywa podobny — COB wygrywa jakością linii, a nie liczbą lumenów. Porównuj lumeny na metr, nie waty.
Nie musi jej mieć, bo nie ma kropek do rozmycia. Osłona przydaje się wtedy, gdy chcesz obniżyć luminancję patrzącemu prosto w taśmę albo ochronić ją przed kurzem.
Przy krótkich odcinkach obie wersje działają tak samo. Przy ciągach powyżej kilku metrów wybierz 24 V — spadek napięcia narasta tam wolniej, a przy gęstych taśmach COB pobór prądu jest spory.
Jeśli zależy ci na tym, żeby po włączeniu światła widać było linię, a nie źródło — COB jest właściwą konstrukcją. Dobierz do niej profil o odpowiedniej szerokości i zasilacz z zapasem mocy, a efekt utrzyma się dłużej niż jeden sezon.
