Klosze do plafonów to zamienne szkła i osłony do lamp montowanych tuż przy suficie – kupuje się je, gdy stary klosz pękł, zmatowiał, zżółkł albo po prostu przestał pasować do pokoju. Oprawa zostaje na miejscu, zmienia się tylko jej najbardziej widoczna część, więc o powodzeniu decyduje dopasowanie: średnica, otwór i sposób mocowania muszą zgadzać się co do milimetra.
Klosz do lampy wiszącej czy stołowej wisi na oprawce i ma wokół siebie sporo luzu. Klosz plafonu pracuje inaczej: przylega do podstawy przykręconej do sufitu, zamyka źródło światła od dołu i często jest jedyną rzeczą, którą widać. Dlatego liczy się nie tylko jego wygląd, ale też to, czy szczelnie zachodzi na kołnierz oprawy i czy w środku zmieści się żarówka.
Najczęściej to płaski lub lekko wypukły dysk ze szkła, rzadziej półkula, kula albo stożek. Zdarzają się też osłony z akrylu i poliwęglanu, a do plafonów z gniazdem E27 – klosze otwarte, nakładane na oprawkę pierścieniem. Każdy z tych typów mocuje się inaczej, więc zanim zaczniesz porównywać wzory, ustal, jaki masz system.
Wyłącz światło, zdejmij klosz i połóż go na stole obok miarki. Podstawa oprawy zdradzi resztę: zaczepy, sprężyny albo gwint widać od razu.
| Co sprawdzić | Typowe wartości i wskazówki |
|---|---|
| Średnica zewnętrzna | w przedpokoju i łazience zwykle 25–30 cm, w sypialni 30–40 cm, w salonie 40–50 cm |
| Średnica kołnierza lub otworu | mierz suwmiarką krawędź, która wchodzi w oprawę; to ona decyduje o pasowaniu, nie największy obwód |
| Wysokość | płaskie dyski mają kilka–kilkanaście centymetrów; żarówka potrzebuje wewnątrz zapasu ok. 2–3 cm |
| Mocowanie | gwint wkręcany, bagnet (obrót o ćwierć), sprężynowe zatrzaski, śruby radełkowe na obrzeżu, centralna nakrętka na pręcie, pierścień E27 lub E14 |
| Uszczelka | w łazience bez niej plafon traci klasę szczelności, np. IP44 |
Dwa klosze o tej samej średnicy wcale nie muszą być zamienne – inna krawędź albo inny rodzaj zaczepów sprawi, że nowy nie złapie albo będzie się kołysał.
Plafony królują w mieszkaniach z sufitem około 2,5 m, gdzie lampa wisząca zabiera wysokość. W przedpokoju i na klatce schodowej sprawdza się prosty mleczny dysk, który świeci szeroko i nie razi. W łazience liczy się klosz z uszczelką i oprawa o odpowiedniej szczelności. W kuchni dobrze działa szkło łatwe do umycia z tłustego nalotu – gładkie, bez głębokich ryfli. W salonie możesz pozwolić sobie na więcej: szkło ryflowane albo kula dadzą ciekawszy rysunek światła na suficie.
Najczęściej ze szkła – opalowego, alabastrowego, satynowanego lub przezroczystego. Tańsze i lżejsze osłony wykonuje się z akrylu albo poliwęglanu. Metal czy tkanina pojawiają się raczej jako ozdobne obramowania niż jako sam klosz.
Nie, jeśli oprawa zostaje na suficie, a zmieniasz tylko szkło. Wyłącz światło i poczekaj, aż żarówka ostygnie. Inaczej jest przy wieszaniu nowej lampy sufitowej – podłączenie do instalacji 230 V zostaw elektrykowi.
Tak, jeśli plafon ma oprawkę z pierścieniem lub uchwyt na szyjkę o tej samej średnicy co otwór kuli. Kula wystaje niżej niż płaski dysk, więc przy niskim suficie sprawdź, czy nie będzie przeszkadzać.
Czasem tak – wiele kinkietów i plafonów korzysta z podobnych systemów. Rozstrzyga średnica szyjki i sposób mocowania, nie przeznaczenie podane przez producenta.
Ciepło żarówki i promieniowanie UV starzeją tworzywo. Szkło nie zmienia koloru, a nowsze akryle ze stabilizatorem UV żółkną dużo wolniej.
Zmierz oprawę: rozstaw zaczepów, średnicę pierścienia albo gwintu. Do tego wymiaru dobierasz krawędź nowego klosza.
Więcej o kloszach do lamp wiszących, stołowych i kinkietów: klosze do lamp. Więcej o szklanych kloszach w innych kształtach i fakturach: szklane klosze do lamp.
