Kinkiet elewacyjny jest najczęściej wybieraną oprawą zewnętrzną w domach jednorodzinnych — i najczęściej montowaną źle. Trzy rzeczy decydują o efekcie: rozstaw, wysokość i to, czy strumień zostaje na ścianie.
Oprawa dwukierunkowa rysuje na ścianie dwa stożki światła. Podkreśla fakturę tynku, cegły i kamienia, nie oślepia, bo źródło jest osłonięte z boków, i tworzy rytm widoczny z ulicy. Wariant świecący wyłącznie w dół sprawdza się przy wejściu i nad garażem, gdzie liczy się światło na nawierzchni, a nie na ścianie.
Co 2,5–4 metry, na wysokości 200–230 cm. Rozplanuj oprawy względem okien i narożników, a nie „mniej więcej równo” — po zmroku nierówny rytm rzuca się w oczy znacznie mocniej niż w dzień. Na ścianie z oknami dobrze wygląda ustawienie kinkietów w osiach międzyokiennych.
Obudowa z anodowanego aluminium lub stali nierdzewnej. Zwykła stal lakierowana zaczyna rdzewieć w miejscach mocowania po kilku sezonach, a na jasnej elewacji zacieki są widoczne z ulicy.
Na styropianie używaj kołków z płytą rozprężną — kinkiet przykręcony wprost do warstwy ocieplenia z czasem się obluzuje i uszkodzi tynk. Puszkę uszczelnij, a przepust przez ocieplenie wykonaj w rurce, żeby wilgoć nie wnikała w ścianę wzdłuż przewodu.
Co 2,5–4 metry, na wysokości 200–230 cm, w rytmie dopasowanym do okien i narożników.
IP54. Pod okapem wystarczy IP44, przy gruncie wybierz IP65.
Kołkami z płytą rozprężną, z przepustem w rurce i uszczelnioną puszką. Mocowanie wprost w styropian się obluzuje.
Zobacz też oświetlenie elewacji oraz kinkiety zewnętrzne nad drzwi.
