Oświetlenie elewacji to jedyna inwestycja w dom, którą widać wyłącznie po zmroku — i jedyna, którą sąsiedzi oceniają codziennie. Dobrze zrobione podkreśla bryłę i fakturę; źle zrobione zamienia dom w billboard.
Grazing wygląda dobrze tylko na ścianie z wyraźną fakturą. Na gładkim tynku obnaża każdą nierówność, w tym te, których nie widać w dzień.
Kinkiety góra–dół montuje się co 2,5–4 metry, na wysokości 200–230 cm. Nierówny rozstaw jest widoczny z ulicy dużo mocniej niż w dzień, więc warto rozplanować je względem okien i narożników, a nie „mniej więcej równo”.
IP44 to minimum, IP54–IP65 przy ścianie bez okapu. Materiał: anodowane aluminium albo stal nierdzewna. Zwykła stal lakierowana zacznie rdzewieć w miejscach mocowania w ciągu kilku sezonów, a przy elewacji jasnej zacieki są od razu widoczne.
Oprawy kierujące strumień w górę poza obrys ściany marnują energię i zanieczyszczają światłem. Oprawa z klasyfikacją Dark Sky ogranicza emisję ponad poziom — poza względami ekologicznymi po prostu wygląda schludniej, bo światło zostaje na budynku.
Kinkiety góra–dół co 2,5–4 metry, IP44 lub wyższe, w barwie 3000 K, z obudową z aluminium lub stali nierdzewnej.
2700–3000 K. Chłodne światło sprawia, że tynk i cegła wyglądają sino, a dom bardziej przypomina obiekt przemysłowy.
Rozstaw 2,5–4 metry, dopasowany do rytmu okien i narożników. Ważniejsza od liczby jest regularność.
Zobacz też kinkiety zewnętrzne na elewację oraz naświetlacze LED.
