Klatka schodowa łączy dwa problemy, które gdzie indziej występują osobno: bezpieczeństwo i wysokość. Musisz oświetlić krawędzie stopni tak, żeby były widoczne, a jednocześnie zagospodarować przestrzeń, która często ma sześć metrów wysokości.
Najważniejsza zasada bezpieczeństwa: światło ma padać wzdłuż biegu, a nie prosto w twarz schodzącego. Oprawa umieszczona u szczytu schodów i świecąca w dół spłaszcza stopnie — wszystkie krawędzie zlewają się w jedną płaszczyznę. Kinkiety rozmieszczone wzdłuż ściany albo oprawy wpuszczane w policzek rozwiązują to najlepiej.
W przestrzeni dwukondygnacyjnej sprawdza się forma kaskadowa lub pionowa, zawieszona tak, żeby jej środek wypadał na wysokości spocznika — wtedy jest czytelna z parteru i z piętra. Dolna krawędź minimum 210 cm nad najwyższym stopniem, po którym się chodzi.
Zanim wybierzesz oprawę wieloramienną na wysokości czterech metrów, sprawdź, jak ją opuścić. Wymiana żarówki bez systemu opuszczania oznacza rusztowanie.
Rozstaw co 2–3 stopnie, na wysokości 150–170 cm nad płaszczyzną stopnia, mierzonej za każdym razem od stopnia poniżej oprawy — dzięki temu wszystkie wiszą równolegle do biegu, a nie w poziomie. Oprawy świecące w dół i osłonięte dają najmniej olśnienia.
Na klatce schodowej niemal zawsze potrzebne jest sterowanie z dwóch miejsc — układ schodowy z wyłącznikami na dole i na górze. Czujnik ruchu bywa wygodniejszy, ale wybierz taki z czasem podtrzymania powyżej 90 sekund; nic nie jest bardziej irytujące niż światło gasnące w połowie schodów.
W wysokim holu oprawa kaskadowa lub pionowa; wzdłuż biegu kinkiety co 2–3 stopnie. Najlepiej oba rozwiązania naraz.
Światłem padającym wzdłuż biegu, podkreślającym krawędzie stopni. Oprawa świecąca prosto z góry spłaszcza stopnie i zwiększa ryzyko potknięcia.
Tak, przy czasie podtrzymania powyżej 90 sekund i detekcji obejmującej cały bieg, a nie tylko podest.
Zobacz też kinkiety na klatkę schodową oraz oświetlenie schodowe.
