Lampa stołowa Hampton jest najprostszym sposobem, żeby wprowadzić ten styl do wnętrza, które nie jest urządzone od zera, i jednocześnie jego najbardziej rozpoznawalną formą. Nie wymaga instalacji, nie wymaga remontu – wystarczy gniazdko i konsola albo komoda. Zasada, która rządzi tą kategorią, jest prosta i pochodzi wprost z amerykańskich domów letnich: lampy stawia się parami i symetrycznie.
Bryła jest zawsze dwuczęściowa: wyrazista podstawa i duży, matowy abażur. Nie ma tu widocznych mechanizmów, przegubów ani ramion – cała robota leży w proporcji i materiale.
Rattan i plecionka pojawiają się jako wariant abażuru i to jedno z niewielu miejsc, gdzie ten styl dopuszcza fakturę wyraźnie widoczną pod światło.
Trzy proporcje sprawdzają się niezależnie od modelu. Klosz stanowi mniej więcej jedną trzecią wysokości całej lampy. Jego średnica odpowiada dwóm szerokościom podstawy w najszerszym miejscu – węższy odsłania źródło światła od dołu. Cała lampa nie powinna zająć więcej niż jedna trzecia długości blatu, na którym stoi.
Styl Hamptons jest w istocie stylem porządku: powtórzone elementy, wyrównane osie, wyraźna oś symetrii w każdej strefie. Dwie identyczne lampy po bokach lustra na konsoli albo na obu szafkach nocnych robią dla wnętrza więcej niż jedna, nawet znacznie droższa. To także najprostszy sposób, żeby jasny, przestronny salon nie wyglądał na pusty.
Jeżeli kupujesz jedną lampę, warto zrównoważyć ją po drugiej stronie mebla przedmiotem o zbliżonej wysokości – wazonem, stosem książek, rzeźbą. Pusty blat po jednej stronie i lampa po drugiej to układ, który w tym stylu nie wygląda dobrze.
Abażur z gęstego lnu kieruje strumień w górę i w dół, a przez samą tkaninę przepuszcza tylko część światła, rozświetlając ją miękko. Efekt jest ciepły, ale mało wydajny – lampa stołowa w tym stylu jest światłem nastrojowym i uzupełniającym, nie roboczym.
Konsola w przedpokoju i środek stołu jadalnianego to miejsca, w których nigdy nie ma gniazdka. Rozwiązaniem są niewielkie lampy przenośne z akumulatorem ładowanym przez USB – w stylu Hamptons najczęściej w formie miniaturowej latarni albo małej lampy z abażurem. Przy takich modelach sprawdza się deklarowany czas świecenia przy pełnej i minimalnej jasności oraz to, czy klosz da się umyć.
Przy lampach z kablem warto zwrócić uwagę na dwie rzeczy: kolor i długość przewodu. Biały albo lniany przewód na jasnej ścianie znika, czarny rysuje się wyraźną kreską. Standardowe dwa metry przy konsoli ustawionej pośrodku ściany często okazują się o pół metra za krótkie.
Lniany abażur zbiera kurz i po roku widać to na jasnym materiale. Odkurza się go szczotką z miękkim włosiem albo odkurzaczem z nasadką do tapicerki, nigdy wilgotną szmatką, bo len po zamoczeniu zostawia obwódki.
Przy meblu o wysokości 80–90 cm zwykle 60–80 cm. Klosz powinien wypadać poniżej linii wzroku osoby stojącej, żeby nie było widać źródła światła.
Wysokość abażuru to mniej więcej jedna trzecia wysokości całej lampy, a jego średnica odpowiada dwóm szerokościom podstawy w najszerszym miejscu. Zbyt wąski klosz odsłania żarówkę i oślepia osobę siedzącą obok.
Najczęściej tak i to jest w tym stylu regułą, nie modą. Symetria po obu stronach lustra, kanapy albo łóżka jest jedną z cech definiujących całą estetykę Hamptons.
To grupa miasteczek na wschodnim krańcu Long Island pod Nowym Jorkiem, od XIX wieku miejsce letniego wypoczynku nowojorczyków. Nazwa przeszła na styl wnętrz wywiedziony z tamtejszych domów: jasnych, przewiewnych, urządzonych z naturalnych materiałów.
W tym nurcie utrzymują się ceramiczne podstawy w bieli i granacie z dużym lnianym abażurem, formy szklane oraz mosiądz w wykończeniu postarzanym zamiast polerowanego. Rośnie też liczba modeli przenośnych z akumulatorem, stawianych tam, gdzie nie ma gniazdka.
Oprawy ścienne w tym stylu znajdziesz wśród kinkietów Hampton, a formy wiszące nad stołem i wyspą wśród lamp wiszących Hampton. Cały styl opisaliśmy na stronie lamp Hampton. Jeśli szukasz opraw z kryształem i lustrem, właściwym adresem są lampy stołowe glamour.
